|
روزی معلمی از دانش آموزانش خواست که اسامی همکلاسیهایشان را بر روی دو ورق کاغذ بنویسند و پس از نوشتن هر اسم یک خط فاصله قرار دهند. سپس از آنها خواست که درباره قشنگترین چیزی که میتوانند در مورد هرکدام از همکلاسیهایشان بگویند، فکر کنند و در آن خطهای خالی بنویسند. بقیه وقت کلاس با انجام این تکلیف درسی گذشت و هر کدام از دانش آموزان پس از اتمام، برگههای خود را به معلم تحویل داده، کلاس را ترک کردند. روز شنبه، معلم نام هر کدام از دانش آموزان را در برگهای جداگانه نوشت، و سپس تمام نظرات بچههای دیگر در مورد هر دانش آموز را در زیر اسم آنها نوشت. روز دوشنبه، معلم برگه مربوط به هر دانش آموز را تحویل داد. شادی خاصی کلاس را فرا گرفت. معلم این زمزمهها را از کلاس شنید: ـ “واقعا؟” ـ “من هرگز نمیدانستم که دیگران به وجود من اهمیت میدهند!” ـ “من نمیدانستم که دیگران این قدر مرا دوست دارند.” و دیگر صحبتی ار آن برگهها نشد. معلم نیز ندانست که آیا آنها بعد از کلاس با والدینشان در مورد موضوع کلاس به بحث و صحبت پرداختند یا نه، به هر حال برایش مهم نبود. آن تکلیف هدف معلم را بر آورده کرده بود. دانش آموزان از خود و تک تک همکلاسیهایشان راضی بودند. با گذشت سالها بچههای کلاس از یکدیگر دور افتادند. چند سال بعد، یکی از دانش آموزان در جنگ ویتنام کشته شد و معلمش در مراسم خاکسپاری او شرکت کرد. او تابحال، یک سرباز ارتشی را در تابوت ندیده بود. پسر کشته شده، جوان خوش قیافه و برازندهای به نظر میرسید. کلیسا مملو از دوستان سرباز بود. دوستانش با عبور از کنار تابوت وی، مراسم وداع را بجا آوردند. معلم آخرین نفر در این مراسم تودیع بود. به محض این که معلم در کنار تابوت قرار گرفت، یکی از سربازانی که مسئول حمل تابوت بود، به سوی او آمد و پرسید؛ “آیا شما معلم ریاضی مارک نبودید؟” معلم با تکان دادن سر پاسخ داد: “چرا” سرباز ادامه داد: “مارک همیشه در صحبتهایش از شما یاد میکرد.” پس از مراسم تدفین، اکثر همکلاسیهایش برای صرف ناهار گرد هم آمدند. پدر و مادر مارک نیز که در آنجا بودند، آشکارا معلوم بود که منتظر ملاقات با معلم مارک هستند. پدر مارک در حالی که کیف پولش را از جیبش بیرون میکشید، به معلم گفت: “ما میخواهیم چیزی را به شما نشان دهیم که فکر میکنیم برایتان آشنا باشد”. او با دقت دو برگه کاغذ فرسوده دفتر یادداشت که از ظاهرشان پیدا بود بارها و بارها تا خورده و با نواری به هم بسته شده بودند را از کیفش در آورد. خانم معلم با یک نگاه آنها را شناخت. آن کاغذها، همانی بودند که تمام خوبیهای مارک از دیدگاه دوستانش درونشان نوشته شده بود. مادر مارک گفت: “از شما به خاطر کاری که انجام دادید متشکریم. همان طور که میبینید مارک آن را همانند گنجی نگه داشته است.” همکلاسیهای سابق مارک دور هم جمع شدند. چارلی با کمرویی لبخند زد و گفت: “من هنوز لیست خودم را دارم. اون رو در کشوی بالای میزم گذاشتم.” همسر چاک گفت: “چاک از من خواست که آن را در آلبوم عروسیمان بگذارم.” مارلین گفت: “من هم برای خودم را دارم. توی دفتر خاطراتم گذاشتهام.” سپس ویکی، کیفش را از ساک بیرون کشید و لیست فرسودهاش را به بچهها نشان داد و گفت: “این همیشه با منه …. ، فکر نمیکنم که کسی لیستش را نگه نداشته باشد.” معلم با شنیدن حرفهای شاگردانش دیگر طاقت نیاورده، گریهاش گرفت. او برای مارک و برای همه دوستانش که دیگر او را نمیدیدند، گریه میکرد. سرنوشت انسانها در این جامعه بقدری پیچیده است که گاهی فراموش میکنیم این زندگی روزی به پایان خواهد رسید، و هیچ کس نمیداند که آن روز کی اتفاق خواهد افتاد. بنابراین به اعضای خانوادیتان بگویید که برایتان مهم و با ارزشند، قبل از آن که برای گفتن دیر شده باشد. بیاد داشته باشید چیزی را درو خواهید کرد که پیش از این کاشتهاید.
سلام دوستان! از دیشب ماه محرم با عزاداريهاش و لباس مشكيهاش و تكيه ها و علمها و ... از راه رسیده: اگر يادتان بود و باران گرفت / دعائي به حال بيابان كنيد .... اميدوارم از اين فرصتها به خوبي استفاده ببرين : توفيق بهانه است اگر طالب راهي / بشتاب كه سرمايه توفيق شتاب است
هیچ وقت این دو جمله رو نگو : ٢)دیگه نمیخوام ببینمت هیچ وقت با این دو نفر همصحبت نشو : ٢)وراج هیچ وقت دل این دو نفر رو نشکن : ٢)مادر هیچ وقت این دو تا کلمه رو نگو: ٢)بد شانسم هیچ وقت این دو تا کارو نکن : ٢)غیبت هیچ وقت این دو تا جمله رو باور نکن : ٢)امنیت دور از خانه همیشه این دو تا جمله رو به خاطر بسپار: ٢)دعای پدرو مادر همیشه دوتا چیز و به یاد بیار: ٢)خاطرات خوبت رو همیشه به این دو نفر گوش کن: ٢)معلم خوب همیشه به دو تا چیز دل ببند : ٢)صمیمیت
ما مردمان قرن 15 هجری، حالا جمعه که می شود یا هروقت احساس تنهایی به سراغمان می آید، چشمهایمان به نگاه مردی ست که یادگار علی ست. ما دستهایمان راآماده کرده ایم برای غدیر وبرای روزی که بازمانده ی آن اتفاق بزرگ چشم عالم را روشن کند. اللهم عجل لولیک الفرج
سلام به همه شما دوستای گلم واقعا شرمنده ام که یه چندماهیه نمی تونم به طور مداوم بیام وآپ شم، البته علت دیر اومدنم هم مشغله ی درسیه که همه شما خوب باهاش آشنا هستین، آخه تازگیا فوق لیسانس قبول شدم وحسابی درگیر درس شدم. خوب بذارین ازدیروز واستون بگم: می پرسین مگه دیروز چه خبربوده؟؟ خوب معلومه! دیروز مراسم تجلیل از دانش آموختگان ممتاز دانشگاه فردوسی برگزار شد که منم یکی ازاونا بودم به لطف خدا. این مراسم بابقیه مراسمی که تاحالا رفته بودم یه کمی تفاوت داشت اونم ازنظر نحوه پذیرایی بود. آخه همیشه هروقت توی دانشگاه مراسمی بود با کیک وساندیس یا نهایتاً یک پک بذیرایی می شدیم اما اینبار حسابی کولاک کرده بودن! آدم یاد برنامه های تشریفاتی که از رسانه ها پخش میشه میافتاد. البته یه تفاوت دیگه هم که داشت این بود که جوایز رتبه های دوم وسوم را قبل ازشروع مراسم اهدا میکردن وفقط درطی مراسم رتبه های برتر روی سن می رفتن وجایزه می گرفتن. درهرصورت دستشون درد نکنه ماکه ازشون توقع نداشتیم، هیمینم ازسرمون اضافیه!!!!! خلاصه اینکه فقط میخواستم علت دیراومدنم روبگم که به اینجا رسیدم. همه خوش باشین وموفق! فعلاً بای
با اینکه می دونم دلت با من یکی نیست با اینکه میبینم به رفتن مبتلایی چشمامو میبندم که میمونی کنارم بااینکه میدونم کنارمن کجایی چشمامومیبندم که رویاتو ببینم چشمامو میبندم تورو یادم بیارم حرفای من رویایی می دونم اما من ازتمام تو همین رویا رودارم ازتونمیرنجم توحق داری بمونی شاید توهم مثل خودم مجبور باشی بااینکه میدونم به احساسی که دارم نزدیکترمیشی که ازمن دور باشی باور کن این ثانیه ها دست خودم نیس من پشت رد توبه یک بن بست می رم حس میکنم این لحظه رو صدبار دیدم من روبه روی چشم توازدست میرم
یکی را دوست میدارم یکی را دوست میدارم ولی او باور ندارد یکی را دوست میدارم همان کسی که شب و روز به یادش هستم و لحظات سرد زندگی را با گرمای عشق او میگذرانم کسی را دوست میدارم که میدانم هیچگاه به او نخواهم رسید و هیچگاه نمیتوانم دستانش را بفشارم یکی را دوست میدارم ، بیشتر از هر کسی ، همان کسی که مرا اسیر قلبش کرد! یکی را دوست میدارم ، که میدانم او دیگر برایم یکی نیست ، او برایم یک دنیاست! یکی را برای همیشه دوست میدارم ، کسی که هرگز باور نکرد عشق مرا کسی که هرگز اشکهایم را ندید و ندید که چگونه از غم دوری و دلتنگی اش پریشانم
یکی را تا ابد دوست میدارم ، کسی که هیچگاه درد دلم را نفهمید و ندانست که او در این دنیا تنها کسی است که در قلبم نشسته است ! یکی را در قلب خویش عاشقانه دوست میدارم ، کسی که نگاه عاشقانه مرا ندید و لحظه ای که به او لبخند زدم نگاهش به سوی دیگری بود آری یکی را از ته دل صادقانه دوست میدارم ، کسی که لحظه ای به پشت سرش نگاه نکرد که من چگونه عاشقانه به دنبال او میروم کسی را دوست میدارم که برای من بهترین است ، از بی وفایی هایش که بگذرم برای من عزیزترین است یکی را دوست میدارم ولی او هرگز این دوست داشتن را باور نکرد نمیداند که چقدر دوستش دارم ، نمی فهمد که او تمام زندگی ام است یکی را با همین قلب شکسته ام ، با تمام احساساتم ، بی بهانه دوست میدارم کسی که با وجود اینکه قلبم را شکست اما هنوز هم در این قلب شکسته ام جا دارد یکی را بیشتر از همه کس دوست میدارم ، کسی که حتی مرا کمتر از هر کسی نیز دوست نمیدارد یکی را دوست میدارم با اینکه این دوست داشتن دیوانگیست اما من دیوانه تنها او را دوست میدارم
هر روز که می آمدی و بوســـه ای می دادی،
و چقدر سخت است , که این عزیزترین عید را بدون آن عزیزترین غایب از نظر بگذرانیم…
|
About
خدایا ازعشق امروز من چیزی برای فردا بگذار نگاهی... یادی... تصویری... خاطره ای... برای آن هنگام كه فراموش خواهیم كرد كه روزگاری چقدر عاشق بودیم. Archivesاسفند 1393تیر 1393 خرداد 1393 فروردین 1393 اسفند 1392 بهمن 1392 دی 1392 آذر 1392 مهر 1392 مرداد 1392 فروردین 1392 اسفند 1391 بهمن 1391 دی 1391 آبان 1391 مهر 1391 شهریور 1391 مرداد 1391 تیر 1391 خرداد 1391 اردیبهشت 1391 فروردین 1391 اسفند 1390 Authorsسودهفراموشی رمز عبورنام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید. ثبت نام کاربراندر چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید نظرات کاربراندیدگاه خود را با ما در میان بگذارید |
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید